Historiek
De terzijdestelling van en minachting voor de mensenrechten hebben tot barbaarse handelingen geleid. [...]
De komst van een wereld waarin mensen vrijheid van meningsuiting en geloof zullen genieten en vrij zullen zijn van vrees en gebrek, is verkondigd als het hoogste ideaal van iedere mens.
Alle mensen [...] behoren zich jegens elkaar in een geest van broederschap te gedragen.
Op 17 oktober 1987, komen in Parijs 100.000 verdedigers van de mensenrechten bijeen, waaronder zeer veel ervaringsdeskundigen in de armoede. Zij geven gehoor aan een oproep van Joseph Wresinski (oprichter van de Internationale Beweging ATD Vierde Wereld) om:
een eerbetoon te brengen aan de slachtoffers van honger, onwetendheid en geweld;
hun overtuiging uit te spreken dat armoede geen noodlot is;
hun solidariteit te betuigen met al degenen die zich overal ter wereld tegen armoede verzetten. .
Op 22 december 1992 , erkent de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, bewust van de noodzaak snel een einde te maken aan extreme armoede, 17 oktober als ‘Internationale Dag voor de Uitroeiing van Armoede’ (beter bekend onder de naam ‘Werelddag van Verzet tegen Extreme Armoede’).“Als je niets hebt, word je niet als mens beschouwd. Je telt voor niemand mee.”
Te veel mensen moeten elke dag ontoelaatbare toestanden trotseren:
“Honger, onwetendheid en geweld, ik kan er niet meer tegen!”
Te veel mensen laten nog niets van hun protest merken:
“Waarom zou ik me laten horen? Wie houdt er rekening met wat ik denk?”
Op 17 oktober komen op vele plekken in de wereld steeds meer mannen en vrouwen en kinderen samen, ze moedigen elkaar aan en krijgen weer hoop:
“Het is zeldzaam dat je over armoede kunt spreken zonder je te hoeven schamen. Toen ik al die gezinnen bij elkaar zag, toen ik naast mensen zat naar wie ik nooit had durven toegaan, toen ik voor al die mensen mocht spreken, gaf me dat veel moed en kracht. Ik voelde die dag dat al die mensen wilden dat wij meetellen.”
Armoede is de meest meedogenloze moordenaar van de mensheid [1]. Deze wantoestand komt in alle samenlevingen voor. Ze ondermijnt de vrede binnen en tussen landen.
Veel burgers willen dat er een einde komt aan het recht van de sterkste, aan discriminatie en onverschilligheid die leiden tot armoede [2].
De Verenigde Naties zijn vastbesloten om extreme armoede uit te bannen en hebben dit als topprioriteit op de lijst van Millenniumdoelen [3] gezet.
Kinderen zonder toekomstverwachtingen, jongeren veroordeeld tot baantjes zonder enig perspectief of tot nutteloosheid, vrouwen en mannen die afhankelijk zijn en dagelijks vernederingen moeten ondergaan, gezinnen die omkomen van honger en angst en die voortdurend op de loop zijn. Om duurzaam effect te hebben, moeten we in de strijd tegen armoede de ervaring, de ideeën en deelname van degenen die er dagelijks mee te maken hebben centraal stellen.
Mensen uit alle lagen van de samenleving, met verschillende politieke en religieuze overtuigingen, zullen in beweging moeten komen tegen dit schrijnende onrecht, als we werkelijk ieders waardigheid willen respecteren.
« Waar mensen gedoemd zijn in armoede te leven, worden de Rechten van de Mens geschonden. Zich verenigen om die rechten te doen eerbiedigen is een dure plicht »
Elke 17e oktober inspireren deze woorden talloze vreedzame bijeenkomsten en solidariteitsacties. Ze moedigen mensen, die in een toestand van ondragelijke armoede moeten leven aan om mee te doen en om hun strijd niet op te geven.
Deze dag brengt mensen uit alle lagen van de samenleving bijeen om onze democratie en onze manier van denken, handelen en samenleven te hervormen samen met degenen die er tot nu toe van uitgesloten waren.
[1] In haar rapport over de situatie van de gezondheid in de wereld, ‘De kloof overbruggen’ (1995), beschouwde de Wereld Gezondheids Organisatie (WHO) extreme armoede reeds als de meest meedogenloze en effectieve moordenaar van alle aandoeningen die de geneeskunde kent.
[2] Uit een opiniepeiling van Gallup International Association (G.I.A.) onder 53.749 personen uit 68 landen blijkt dat 26% van de wereldbevolking zich het meest zorgen maakt over armoede en de groeiende kloof tussen arm en rijk. Dit aantal stijgt tot 40% in Latijns-Amerika en Afrika. Het tweede wereldwijde probleem, het terrorisme, ligt daar ver achter met 12%, gevolgd door werkloosheid, oorlog en economische problemen met respectievelijk 9%, 8% en 7% (bron: Le Devoir, een tijdschrift uit Québec.)
[3] In de MillenniumVerklaring van de VN staat: “Wij zullen ons geen enkele moeite besparen om onze naasten - mannen, vrouwen en kinderen - te bevrijden van de armoede, die verwerpelijk en onmenselijk is.” (september 2000).
